Monte Sahaja

Monte Sahaja – 27 juni 2017
We hadden pas de One Sangha Gathering, mensen uit zo’n veertig landen
van over de hele wereld. Met 700 waren we, waaronder atheïsten,
moslims, christenen, hindoes, boeddhisten, Joden: heel indrukwekkend,
iedereen op zoek naar vrede, God ofwel het Ware Zelf, want in wezen is
daar geen verschil tussen. Iedereen geïnspireerd door Mooji en zijn
aanwijzingen. Zijn methode is heel direct – niet zo anders dan Zen
eigenlijk – en veel mensen ‘ontwaken’ hier.
Mooji citeert graag en vaak Sint Franciscus: “What you are looking
for is where you are already looking from!”
Dat betekent: puur bewustzijn, het Zijn, de ongrijpbare grond van alle dingen.

Hakuin zenji zegt:
All beings by nature are Buddha
as ice by nature is water;
apart from water there is no ice,
apart from beings no Buddha.
How sad that people ignore the near
and search for Truth afar.
Like someone in the midst of water
crying out in thirst,
like a child from a wealthy home
wandering among the poor…..

Eergisteren was het einde van de Ramadan, zeven moslima’s zongen voor Mooji en de hele sangha ‘Allahu’ en veel van ons waren tot tranen geroerd. Alle mensen delen dit verlangen naar vrede, naar innerlijke rust, naar thuiskomen of eenwording. Het is zoiets moois en ontroerends!


Monte Sahaja, Portugal – 21 mei 2017
Vergaderen zonder woorden.

Eens in de twee weken komen we met het hele facilities-team samen om uit te wisselen. We zitten met zijn allen op de veranda van het Strawbale House (dat werkelijk van strobalen is gemaakt) en ieder stelt zich voor, met naam en team. Stoere jongens in smoezelige shorts die voor de compost-toiletten zorgen bijvoorbeeld en dan de charmante dames van het huishoudteam – waaronder ikzelf). Vervolgens is er ruimte om iets te delen als je daarvoor voelt. Stilte is ook goed, zegt onze teamleider Francois. En inderdaad, het valt stil. Iedereen zit met gesloten ogen en gaat in meditatie. Je hoort de vogels boven ons in de bomen, het geruis van de wind, af en toe een voorbijkomend voertuig. Zo zitten we zeker tien minuten.
Het is grappige manier om te vergaderen, denk ik onwillekeurig – dankbaar voor de stilte. Er ontbreekt niets, niets is overtollig.
En opeens open ik toch mijn mond en spreek mijn dankbaarheid uit. En hoe fijn ik het vind om schoon te maken, hoe bijzonder het is in deze harmonie samen te werken. De anderen luisteren rustig en sommige knikken me instemmend toe, glimlachen.
Wij doen het werk niet, het gebeurt gewoon, zegt iemand. We begrijpen wat hij bedoelt. Als je teveel nadenkt, lijkt alles zwaar. Als je leeg bent, stromen de dingen.
Dan wordt het weer stil en we zitten nog lange tijd samen onder de bomen op de veranda.

Op een ochtend zegt Mooji aan het begin van de meditatie: ik geef je vandaag geen oefening. Geen opdracht, geen werk. Niets om te bereiken. Het is er al. Een oefening zou betekenen dat we iets zouden meten bewerkstelligen, maar hoe kan dat zijn? Het ware zelf, je pure bewustzijn is altijd. Het Zijn is, zonder begin of einde…

Op het Being One Forum doet Mooji met een publiek van meer dan duizend mensen zijn favoriete oefening: Stel je voor dat je vrijheid zou zoeken en bij me zou komen, en ik zou zeggen, kom vooral binnen, maar mijn kamer is heel klein dus doe graag je schoenen uit en laat ook je mind buiten. Mijn mind? Ja; dat betekent: geen toekomst, geen verleden, geen ideeën over jezelf, geen verwachtingen, geen wat nu? Wat blijft er over? Ben je er nu nog? Maar zonder wat dan ook. /
Zo brengt hij het publiek bij puur bewustzijn. Moet je dit zoeken? Creëren of maken? Meenemen? Kun je het verliezen? Kan het meer of minder zijn? “Nee, nee!” antwoordt het publiek. Het is altijd, eeuwig, tijdloos, zonder vorm, zonder karakteristieken… Niets te zoeken, alleen maar zijn. Geen persoon zijn, maar leeg, eindeloos, vredig….


Monte Sahaja, Portugal – 13 mei 2017
Wat is het dat schoonmaakt?

Er is alweer van alles bijgekomen in Monte Sahaja sinds vorig jaar. Bijvoorbeeld een groot boeddhabeeld van zeker twee meter hoog bij de ingang. Het is van zwart steen en staat op een leistenen voetstuk. De handen in namasté en een verse bloemenkrans om zijn hals. Als ik niet te gehaast op weg ben, sta ik er even stil en bewonder het. Goede inspiratie, een moment van verstilling.

“Dit beeld is geen symbool van het boeddhisme, het toont een ontwaakt wezen” zegt Mooji erover.  Ik begrijp dat goed. Een statement over een of andere traditie wil het hier niet zijn. Het is directer, doet je beseffen dat ook jij je boeddhanatuur kunt realiseren.

De bijeenkomsten van ons huishoudteam beginnen we met driemaal OM te zingen. Zwijgend wachten we tot iedereen er is – de meesten sluiten zolang de ogen voor ‘self enquiry’. Dan nemen we elkaars handen vast, zingen OM en worden een tijdje heel stil, tot onze coördinator een wens uitspreekt voor de dag, de spirit van Mooji in alles wat we doen. Die spirit staat voor liefde, wijsheid, toewijding, je te herinneren dat we hier voor onze vrijheid zijn. Na deze mooie opening wordt rustig het werk verdeeld en dan gaan we op weg, over de steile wegen van het terrein. Ons team bestaat uit een internationaal mengelmoesje van Indiase, Engelse, Zweedse, Russische, Amerikaanse, en Peruaanse komaf – en wie weet wat nog meer.

Er zijn talloze gebouwen schoon te maken. De meeste zijn voor contemplatie en meetings, endragen mooie namen als Little Tibet, Bodhi Leaf, Ramakrishna Yurt, Shiva Temple, Little Jamaica. Allemaal gemaakt van natuurlijke materialen: steen, hout, leem, riet. Alles ontworpen en ingericht door Mooji zelf met de hulp van zijn sangha. Mijn lievelingsplek is misschien wel de Bankei Yurt, met de houten vloer en boomstronk in het midden. Er staat een portret van zenmeester Bankei en verder liggen er alleen wat matten en kussens. Ik sta ’s ochtends extra vroeg op om er mijn yoga te doen. Daarna, rond 6.15 uur, voeg ik me bij de sangha in de weelderige Mooji Mandir (het grootste gebouw, rond met een strooien dak) voor de chanting en meditatie.

Muren afstoffen, veranda’s dweilen, wc’s schoonmaken… als ik eenmaal de routine te pakken heb, krijg ik de rust om mijn oefening de ‘self-enquiry’ te doen. Werken zonder dat ‘ik’ werk.  Ik gebruik soms de vraag: wat beweegt er? En merk hoe het lichaam beweegt – zonder dat er een ‘ik’ is die dit doet. Soms ben ik gewoon leeg en stil terwijl het schoonmaken gebeurt. Vaak richt ik me op het bewustzijn dat onder alles ligt – of hoe moet ik dit uitdrukken? De gedachten maken verhalen: Nu doe ik iets nuttigs, wat zal ik straks doen, hoe zit het nu met de anderen, enz. – en dan doe ik dit essentiële stapje achteruit met de vraag: Wat is het, dat deze gedachten waarneemt? Onmiddellijk verwijdt zich mijn perspectief, en ben ik uit het verhaal. En is er ruimte en stilte.

Eind april in Keiryuji kreeg ik deze oefening van Peter Gakudo sensei, de vraag: Wat is het dat hoort? Er is horen, natuurlijk, maar wát is het dat hoort? Normaal zeggen we: “ik hoor”.  Wie is die ik die hoort? Kun je hem of haar ergens vinden? Sensei gaf ons een prachtige tekst van zenmeester Bassui.  Traceer datgene wat hoort, zegt Bassui, en wees met geen enkel antwoord tevreden…. Tot tenslotte degene die de vraag stelt, verdwijnt.
Mooji citeert geregeld (ik meen) Sint Franciscus:
“Dat waar je naar zoekt, is datgene wat zoekt.”
Of Rumi: “Ik klop op de deur; de deur opent. Ik klopte van binnen!”

Ik ga dit niet verder toelichten. Probeer het zelf maar uit. Deze vraag kan je bevrijden. (Dat zeggen de meesters!) Bevrijden van het kleine ik, degene die problemen ervaart, die iets moet bereiken, die een of ander leven leidt. De vraag stellen betekent niet: analyseren, het goede antwoord of een slim antwoord vinden. Het betekent zelf kijken, een onderzoek, in de leegte vallen die geen leegte is. Kijk dan: wat is het dat hoort, dat voelt, dat denkt? Is er wel iemand, een mannetje in de radio? Als je werkelijk hebt gekeken, dan kan het leven zich spontaan gaan ontvouwen…